အေဝးဆီက တုန္းေမာင္းေခါက္သံၾကားရျပီ။
မိုးသည္းညတြင္ အိမ္အမိုးကို အုန္းလက္ေတြ လာတိုးသံကို နားေထာင္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ မိုးျခမ္းသံ တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္းကို သူမ သေဘာက်ပါသည္။ ေကာင္းကင္က လွ်ပ္ေရာင္မ်ားကို အမိအရ လိုက္ၾကည့္မိသည္၊ လွ်ပ္ပန္းလွ်ပ္ႏြယ္မ်ား ခက္ျဖာမႈကို သေဘာက်၏။ စိတ္ကူးယဥ္သူဟု ေျပာလိုက ေျပာေစေတာ့ မိုးရြာေနတာကို တစိမ့္စိမ့္ထိုင္ၾကည့္လိုသည္။ မုိးရြာျပီးစအခ်ိန္ တိုက္ေသာေလေျပကို သူမ ခ်စ္သည္။ စိတ္ကို လန္းဆန္းေစသည့္ ထိုေလေျပကို သူမ ႏွစ္သက္ျခင္းက လြန္အံ့မထင္။
ပန္းေလးတို႔ ယိမ္းကၾကဖို႔ ေလေျပကို ေမွ်ာ္ေနၾကမလား...
ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ ပထမလပတ္စာေမးပဲြမေျဖခင္ တစ္ရက္မွာ မူလတန္းေက်ာင္းရွိ ေလးတန္းေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားအားလံုးကို ေရႊရင္ေအးတိုက္ေကၽြးခဲ့သည္၊ တန္ဘိုးေငြမွာ ျမန္မာေငြ(၁၂)က်ပ္ျဖစ္သည္။ သူမ၏အေဒၚက ဘာလို႔ ေရႊရင္ေအးတိုက္ခ်င္တာလဲလို႔ ေမး၏၊ အေျဖမွာ လြယ္လြယ္ေလးျဖစ္သည္၊ သူမ ႏွစ္သက္ေသာ အရာမ်ားကိုသာ လွဴဒါန္းေလ့ရွိပါသည္။
အေဖသည္ အရုဏ္ဆြမ္းေလာင္းရန္ အသင့္ျပင္ျပီးခ်ိန္တြင္ သူမကို လာႏိႈးျပီ။
မီးငယ္....ထ .....ထ..၊ ဒီေန႔ သမီးေမြးေန႔မွာ သံဃာေတြကို ဆြမ္းေလာင္းၾကမယ္၊ မနက္ေစာေစာ ဘုရားရွိခိုးရမယ္၊ အေမၾကီးလည္း ဘုရားဆြမ္းေတာ္တင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနျပီ။
ဒီလိုနဲ႔ သူမရဲ႕ ေမြးေန႔တုိင္းမွာ... နံနက္ခင္းတိုင္းမွာ... ကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ေစဖို႔ မိဘမ်ားက လမ္းျပေပးခဲ့ၾကပါသည္။ က်မတို႔ မိသားစုစံုစံုလင္လင္ ဆြမ္းေလာင္းၾကေသာအခ်ိန္မ်ားသည္ ခပ္ေဝးေဝးတြင္ က်န္ေနခဲ့ေပမယ့္ ဆြမ္းေလာင္းတဲ့အခ်ိန္တိုင္းမွာ မိသားစုထဲမွ ထြက္ခြါသြားတဲ့ အေဖကို အျမဲသတိရ အမွ်ေဝမိပါသည္။
“ဒီပိုင္းက..........ငါးယူၾကအံုးမလား၊ ငါးခူပါတယ္ ငါးရံ႕ပါတယ္ ငါးသလဲထိုးပါတယ္”
ညေနက လႊတ္လိုက္တဲ့ ငါးသလဲထိုးေလးေတြ ျခံထဲ မိုးေရဝပ္ေနတဲ့ေနရာေတြၾကားတြင္ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ညက မိုးသည္းေတာ့ အျပင္က ေရကန္မွာ လႊတ္လိုက္တာ ကန္က ေရလွ်ံတာနဲ႔ ျခံထဲ ေရာက္ေနၾကတာျဖစ္မည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ လႊတ္ေျမာက္မႈ နယ္ေျမကို ရွာေတြ႕ႏိုင္ၾကပါေစ။
အမည္မသိေစတနာရွင္မိသားစုမ်ားေကာင္းမႈ... စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းသည္။ ကားကို ခဏရပ္ခိုင္းျပီး သူမတစ္ဦးတည္း ဘုရားေပၚသို႔ တက္ခဲ့သည္။ ဘုရားရင္ျပင္တြင္ ျပင္ဆင္ေနေသာ အလုပ္သမားမ်ားႏွင့္ ေဂါပကအဖဲြ႕မွလဲြ၍ မည္သူမွ မရွိ။ ရင္ျပင္ေထာင့္တြင္ မိသားစုပံုတူ ရုပ္ထုတစ္ခ်ိဳ႕ေတြ႕ရသည္။ ဘုရားသမိုင္းကို လိုက္ဖတ္ၾကည့္ေသာအခါ ေစတီေတာ္ျပဳျပင္ရန္ အလွဴခံစဥ္ မိသားစုတစ္စု ေရာက္လာကာ လွဴဒါန္းမတည္ေငြျဖင့္ ျပင္ဆင္ႏိုင္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သူတို႔ လွဴသြားတဲ့ ပစၥညး္မ်ားမွာ ေရွးေခတ္ေရႊထည္မ်ားျဖစ္ျပီး ညေန ဆည္းဆာတြင္ ေျမာက္ဘက္ေစာင္းတန္းမွ ထြက္ခြါေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသည္ဟု ေရးထားေလသည္။
သူမ ေျမာက္ဘက္ေစာင္းတန္းသို႔ ေလွ်ာက္လာျပီး ျပဳခဲ့သမွ်ေလေသာ ကုသိုလ္တို႔ကို မ်က္လံုးေလးမွိတ္ကာ အမွ်ေဝ၏။ သာဓုေခၚႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ေမတၱာပို႔သလိုက္ပါသည္၊ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေလေျပသည္သူမအနားမွ ညင္သာစြာ ျဖတ္သန္းသြားသည္။ အလွဴခံဖလားထဲသို႔ တစ္ေထာင္တစ္ရြက္ကို ထည့္လုိက္ေသာအခါ သမီး နာမည္ေျပာ...(ေလာစပီကာၾကီးျဖင့္ သူမနာမည္ကို အက်ယ္ၾကီးေအာ္မည္ကို ရွက္ေသာေၾကာင့္) အလွဴရွင္တစ္ဦးဆို ရျပီ ...အဘ။ “ေဟ .....ေအး ေအး၊ သာဓုပါ တူမၾကီး၊ သြားလမ္းသာလို႔ လာလမ္းေျဖာင့္ပါေစကြယ္”။ ေစာင္းတန္းအတိုင္း သူမထြက္ခြါလာစဥ္ သူမေနာက္သို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ ၾကည့္ေနသည္ဟု ထင္သျဖင့္ လွည့္လိုက္ေသာအခါ ေဂါပကတခ်ိဳ႕လွမ္းၾကည့္ေနၾကသည္။ ထို႔အခါ သူမ ျပံဳးမိေလသည္။
သူတို႔ႏွစ္ေကာင္အတြက္ေတာ့ “အခ်စ္သည္ ေလေျပျဖစ္မည္”
“ေဟာေတာ့ မိုးေတြ သည္းလာျပီ၊ ထီးတစ္ေခ်ာင္းတည္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး စိုကုန္ေတာ့မွာပဲ”
“စိုေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ မိန္းမရာ... မိုးဖဲြထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ကဗ်ာေတာင္ဆန္ေသး ...ဟ ဟ”
“အို...ဘာျဖစ္ရမလဲ ဖ်ားမွာေပါ့ ႏွစ္ေယာက္လံုး
မနက္ဖန္ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ ခရီးထြက္ရအံုးမွာ ဖ်ားလို႔မျဖစ္ဘူး၊
က်န္းမာေရးက အေရးၾကီးတယ္ ကဗ်ာဆန္မေနႏိုင္ပါဘူး”
မနက္ဖန္ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ ခရီးထြက္ရအံုးမွာ ဖ်ားလို႔မျဖစ္ဘူး၊
က်န္းမာေရးက အေရးၾကီးတယ္ ကဗ်ာဆန္မေနႏိုင္ပါဘူး”
ဘဝဆိုတာ တကယ္လက္ေတြ႕မွာ ကဗ်ာမဆန္ႏိုင္ပါဘူး၊
ဘဝတစ္ခုတည္းမွာ လူႏွစ္ဦးေပါင္းစည္းၾကမိျပီျဖစ္တဲ့အတြက္ လက္ေတြ႕က်က်ေက်ာ္ျဖတ္ျခင္းေတြနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္ရတဲ့အခါ၊
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ေလေျပမ်ားေၾကာင့္ အေမာေျပခဲ့ေသာ ေန႔မ်ားလည္း တခါတရံ...ရွိထိုက္ပါ၏။
ျမစ္ျပင္က်ယ္ကို ထိုင္ေငးျပီး သြားလာေလွာ္ခတ္ေနတဲ့ ေလွေတြနဲ႔ လူေတြ၊ ျမင့္မားေနတဲ့ အေဆာက္အအံုမ်ား၊ မၾကာခဏရိုက္ပုတ္လာတဲ့ လိႈင္းေတြၾကား ေလေျပနဲ႔အတူ အေတြးေတြ ေမ်ာရင္း။
ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း အလွမ္းေဝးေနေသးတဲ့ အရာမ်ားအေၾကာင္း၊
ျမစ္ျပင္ကို လွမ္းၾကည့္ရင္း စီးဆင္းသြားတဲ့ ျမစ္တစ္စင္းအေၾကာင္း၊
ကူးခတ္သြားလာေနတဲ့ ေလွေတြၾကည့္ရင္း “က” ခြင့္မရေသာ ဇာတ္ကိုလည္းေကာင္း။
လူသားတိုင္း ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေလေျပကို ခံစား စားသံုးႏိုင္ၾကပါေစ။
ေလးစားစြာျဖင့္
ခရစၥတလ္
(၃၁.ဇူလိႈင္.၂၀၁၂)
(၃၁.ဇူလိႈင္.၂၀၁၂)
